Ook dit jaar was een groep met jongeren aan het trainen geweest om in Oostenrijk de alpen te doorkruisen. Het bijzondere van deze jongeren was dat zij allen het syndroom van asperger hadden. Dit staat eigenlijk voor: niet lang lopen, zeker geen rechte stukken, korte concentratie boog, minder makkelijk communiceren en soms absoluut geen doorzettingsvermogen.

Deze zomer waren we weer eens in Tirol. Waarom we daar toch steeds weer terechtkomen, is mij een raadsel. Niet echt natuurlijk, met een vrouw die warm loopt voor alles wat ook maar een beetje naar Oostenrijk ruikt… Iets met jeugdliefdes en sentiment. In Tirol maak je natuurlijk een bergwandeling. Grote hobby van vooral, en wederom, mijn vrouw. Ik verdenk haar ervan dat ze ook daarom steeds naar de Alpen wil. Maar ook ik ben, ondanks hoogtevrees en andere vage fobieën, wel te porren voor een zwerftocht in de ruige doch vrije natuur.

Alpinisme is geweldig, mede door de rust en stilte die je als alpinist vaak aantreft. Koen en ik ervaarden afgelopen zomer een mooie variant ervan. Het was niet bekend of de te beklimmen route ooit eerder begaan was. Noch het routebeschrijvingenboekje (gidsje) noch de huttenwaard, noch de aanwezige berggidsen konden vertellen of er ooit geklommen was. Koens commentaar: ‘Kan niet misgaan’! De route was de oostgraat van de Kleinleitenspitze (3445m). De moeilijkheid was ongeveer PD, met continu I en II, enkele pasjes IIIe graads klimmen. Voor een alpiene tocht niet erg lastig, maar door het onbekende terrein met veel losse stenen werd het toch een waar avontuur!