Reisverhalen

Toen Jaap voorstelde dit jaar met z’n drietjes te gaan skiën in Zwitserland, hoefde ik niet lang na te denken. Aan het werk als belastingadviseurs voor ons tweemansbedrijfje waren Jaap en ik bloedserieus, maar tijdens onze skivakanties gingen alle remmen los. Misschien zou alles wel weer net zo worden als vroeger, alleen zou Eline er dit keer ook bij zijn.

Mijn wangen stonden strak van de kou toen ik de deur van de berghut achter me dichttrok. Uit de hut hoorde ik Eline roepen: “Waag het niet om me hier alleen achter te laten, schoft!” Er klonk het geluid van brekend glas, en toen werd het stil. Ik bond mijn ski's om en begon aan de afdaling. Even later zag ik Crans Montana liggen en daar beneden lag Sion met het kleine vliegveldje, mijn bestemming. Daar moest ik zo snel mogelijk naar toe. Zonder twijfel stortte ik me van de met rotsen bezaaide helling. Als Eline de waarheid had gesproken, was dit mijn enige kans om te voorkomen dat alles gruwelijk fout zou gaan. Ik keek op en zag dat alle hoop verloren was. Het vliegveld bleek dicht, de startbaan bedekt met een dikke laag sneeuw. Opeens voelde ik de sneeuw onder me schuiven. Voor ik het wist rolde ik naar beneden. Met mij kwam een ton extra sneeuw mee. Toen werd het zwart.

Het is hartje zomer en warm; ruim boven de dertig graden. Ik ben alleen en geniet van de prachtige uitzichten op de bergen rondom mij heen. De hitte voel ik niet door de bescherming van de omringende bergen. Wat ik wel voel is de omgeving dat brandt op mijn netvlies. Ik wandel een stuk van de Via Verde route; van het Catalaanse dorpje Xerta naar Bot. Ik luister naar de ongeloofwaardige stilte om me heen. Niemand kom ik tegen. De oude ongebruikte spoorlijn die dwars door de bergketen `Els Ports´snijdt is de basis geweest voor de aanleg van dit indrukwekkend wandel- en fietspad.

"Au", gilt Harm. Zijn stem galmt door de inktzwarte ruimte. "Mijn knie". "Wat is er aan de hand?", roep ik in de richting van de stem. ‘"Een rots, en een scherpe ook", kreunt Harm.