Kort maar krachtig! 4 dagen Gavarnie en Ordesa om nooit meer te vergeten...

Na jarenlang dagtochten in de bergen (met de familie en later met mijn vriendin) en meerdaagse trektochten in het vlakke Vlaanderenland en Ardennen (met de jeugdbeweging) werd de "bergmicrobe" steeds sterker. Na wat basiscursussen staptechnieken en opfrissing van kaart en kompas en oriëntatie was ik echt niet meer te houden. Vorige winter besloot ik dan ook dat de zomer van 2011 de eerste huttentocht gepland zou worden!
Geïnspireerd door Ton Joosten en het vooruitzicht om “de hoogste pas op de grens tussen Spanje en Frankrijk” te overschrijden, staan we enkele maanden later klaar aan het kerkje van Gavarnie voor onze eerste meerdaagse tocht..

2 juli 2011 - Gavarnie => San Nicolas de Bujaruelo
960 hm stijgen – 930 hm dalen (onze staptijd was 5u).

Het is nog wat frisjes als we ons Hotel Compostelle om 8u30 verlaten (na wat zagen kregen we een "vroeg" ontbijt om 8u).
Vanaf het mooie kerkje lopen we rustig klimmend langs een duidelijk wandelpad richting Cirque de Gavarnie. Na een uurtje komen we boven op het plateau de Bellevue waar we een echt mooi zicht hebben op de grote waterval in de Cirque.
Nu draaien we weg in ZW-richting en nemen het pad die ons dieper in de Valleé Pouey Aspé brengt. Al snel zien we de eerste marmotten spelen tussen de rotsen!
Het pad dat we nu volgen richting Cabane des Soldats op het einde van de vallei en net onder Port de Boucharo volgt de rand van de vallei net boven de Gave des Tourettes. Een prachtige wandeling tot nu toe die technisch niet veel voorstelt dus ideaal om de stijfheid uit de benen te lopen na anderhalve dag in de wagen!
Na enkele uren constant maar traag stijgen, komen we tegen de middag aan op Port de Boucharo. Enkel de laatste klim uit de vallei naar de verharde weg die naar de col leidt was even doorbijten. Op de col zien we tijdens een uitgebreide middagpauze de Spaanse toeristen naar boven komen. Zij trekken richting Refuge des Sarradets (ook Refuge du Breche de Roland genoemd) terwijl wij vanaf hier afzakken richting San Nicolas de Bujaruelo in Spanje.
Na dik twee uur leuk afdalen (technisch niet moeilijk waardoor je van de uitzichten kan genieten), komen we aan het middeleeuwse brugje aan ons eindpunt voor vandaag: Meson de Bujaruelo. Aangezien het zaterdag is, zijn er heel wat mensen afgezakt voor een weekendje "buitensport". Mountainbikers, wandelaars, klimmers, canyoneurs, gezinnetjes aan het water,... Leuk allemaal maar niet bevorderlijk voor je avontuurlijk gevoel ;-). Door die schattige Spanjaardjes in het water speelt het moedergevoel van Tine ook even op terwijl ze aan ons tweejarig zoontje denkt die nu lekker met oma en opa op het strand in België zit…
Na een lekkere luie namiddag en een late maar stevige maaltijd (verbroederd met drie vrouwen van bijna 60 uit Normandië en een Iers koppel dat zeer geïnteresseerd was in de Belgische politiek) kruipen we in de luxueuze bedden om een lekker nachtje te slapen.
Vandaag was het schitterend weer, maar morgen voorspellen ze regen en onweer na de middag dus vroeg vertrekken zal de boodschap zijn!

3 juli 2011 - San Nicolas de Bujaruelo => Refuge de Goriz
1100 hm stijgen – 280 hm dalen (onze staptijd was 7u).

Alhoewel de uitbater van de Meson de Bujaruelo ons verzekerde dat de Franse meteo verkeerd was en er zeker geen neerslag zou vallen vandaag (“no problem sir, only electric storm”) hebben we na 20 minuten stappen al de eerste regenvlaag in onze nek. We zijn ook geen uilen en aangezien we de zwarte wolken hadden zien hangen, laag in de vallei hadden we onze regenkledij zeer dicht bij de hand. Door de donkere wolken en het feit dat het nog maar 7u was, bleef het zeer donker in het bos. Het prachtige pad door de Garganta (kloof) de Bujaruelo naast de kolkende rivier konden we dus jammer genoeg niet echt bewonderen. Het was concentreren op je voeten langs al die natte rotsen en boomwortels. Het gaf toch wel een speciaal gevoel met dat geknal in de lucht en het getik van de regen op je kap en rugzak!
Aan de Puento de Los Navarros krijgen we een prachtig zicht op Torla in de verte, in de eerste zonnestralen van de dag! De regen was een half uurtje voordien opgehouden en na een fors klimmetje komen we aan de ingang van het Parque Nacional De Ordesa Y Monte Perdido waar we de ondertussen gedroogde regenkledij terug wegstoppen.
Alhoewel ik de omgeving er hier geen eer mee aandoe kan ik de volgende uren enkel omschrijven als een traag stijgend en soms zelfs eerder vlak pad dat constant de Rio Arazas volgt (eerst ten zuiden, vanaf parking la Pradera ten noorden). Je loopt in een prachtige canyon met regelmatig een waterval in de Rio Arazas. Vanaf La Pradera wordt de omgeving wel veel drukker aangezien er hier een grote parking is en er een buslijn ligt vanaf Torla. De wandeling vanaf hier door de canyon tot in de Circo de Soaso is dan een mooie dagwandeling wat dan ook veel mensen en schoolgroepen blijken te doen op een zondag…
Rond 13u komen we in de Circo de Soaso aan en we vergapen ons even aan het schitterende zicht. De volledige vallei is beschermd door UNESCO en terecht!!!
Lang willen we echter niet rusten aangezien de licht bewolkte lucht langzaam maar zeker terug begint dicht te trekken en we toch nog een serieuze klim voor de boeg hebben. Na wat zoeken en het lezen van de beschrijving van Ton vinden we het juiste pad uit de Circo. Let goed op! Een ander pad gaat door het steenveld naar een klimroute die uiteindelijk wel op hetzelfde pad uitkomt, maar als je er niet op voorbereid bent niet aan te raden! Gelukkig staan er wat bordjes in het steenveld zodat je eigenlijk niet kan missen als je wat oplet. De kim naar de bovenrand van de circo gaat in steenslag en een fikse zigzag. Eenmaal boven de Circo is het nog een uurtje regelmatiger stijgen tot aan de Refuge de Goriz. We maakten ons wat zorgen over het weer maar toen we rond 15u (na negen uur onderweg geweest) aan de hut aankwamen hadden we sinds vanmorgen geen regen meer gehad! De wolken werden echter wel steeds dreigender…
Na een drankje in de hut en het installeren in de slaapzaal, konden we een uurtje later de voorbereidingen van andere wandelaars voor de volgende dag aanschouwen. Een groep “bejaarde” Franse wandelaars wil namelijk morgen de Monte Perdido beklimmen maar vonden het niet nodig om piolet en stijgijzers mee te brengen, wat op gelach van de huttenwaard onthaald werd. Zo vroeg in het seizoen is het blijkbaar nog niet zo eenvoudig om zonder de nodige hulpmiddelen boven te geraken…
Rond 18u30 komen onze Ierse vrienden van de dag voordien ook aan. Zij waren al een week onderweg en hebben wat uitgeslapen in de luxueuze bedden. Jammer genoeg een verkeerde keuze want het laatste half uur hebben ze gerend in de regen om de hut te bereiken… De allerlaatste groep die aankwam rond 19u30 had zelfs gaten in de regencovers van de hagelstenen… Wel een mooi zicht vanuit een lekker warme hut bij een biertje, maar ik kan me inbeelden dat je op zo’n moment toch wel even in je broek doet…
Na een voedzame maaltijd in een overvolle zaal en enkele gezellige biertjes met het Ierse koppel, kruipen we vroeg in bed om de vermoeidheid van deze toch wel lange dag weg te werken. Morgen staat het hoogtepunt (letterlijk én figuurlijk) van onze tocht op het plan: Brèche de Roland en Taillon!

4 juli 2011 - Refuge de Goriz => Refuge des Sarradets
730 hm stijgen – 300 hm dalen (onze staptijd was 4u15’).

De nachtrust heeft ons goed gedaan. Onze aanvankelijke schrik voor de snurkers die je traditioneel in slaapzalen tegenkomt, leek ongegrond. Ofwel zaten er geen snurkers tussen, ofwel waren we moe genoeg door de lange dag gisteren…
Twee ontgoochelingen wachtten ons in de eetzaal: een zeer sober en matig ontbijt én zwaar bewolkt.
Al snel staan we dus op het terras voor de hut om afscheid te nemen van onze Ierse vrienden (net uit hun bed gerold op het moment dat wij gingen vertrekken) die vanaf hier direct doorsteken naar Gavarnie via Les Echelles de Sarradets. Toch even de suggestie gedaan om nog eens te checken in Refuge des Sarradets of dat wel mogelijk was met hun ervaring en uitrusting want het leek me uit beschrijvingen op internet toch redelijk uitdagend terrein…
We springen over het riviertje dat langs de hut loopt en starten aan de lange klim naar Brèche de Roland. We stijgen door gras en later over rotsplaten. Af en toe komt er wat klauterwerk bij kijken maar over het algemeen een zeer leuke wandeling. Oriëntatie is wel wat “moeilijker” dan de voorbije dagen want van een pad is hier geen sprake. Op het reliëf letten en de steenmannen die je onderweg tegenkomt zijn echter voldoende om zonder al te veel problemen boven aan de Cuello del Descargador uit te komen. Machtig zicht op het komdal onder onze voeten en gezeten op de rotsplaten genieten we nog van een lekker koekje.
Hier moeten we beslissen welke route we nemen. De eerste mogelijkheid is zakken naar Plano de Millaris, stijgen naar Collado de Millaris, terug zakken naar Plano de San Fertus en vanaf daar een lange klim naar de Brèche. Het ander plan is op hoogte blijven en langs de rand van de vallei via steenslag, sneeuwvelden en een stukje ketting klimmen naar de Brèche. Aanvankelijk hadden we sowieso gepland om de eerste route te nemen aangezien Tine nogal last heeft van hoogtevrees, maar de voorbije dagen hebben haar blijkbaar moed gegeven en we gaan dus volledig voor “de ketting”! We volgen eerst het rustige pad rond de Plano de Millaris (pad staat niet op de kaart vermeld maar is wel duidelijk zichtbaar vanaf onze plaats en via steenmannen ligt er een route over de rotsplaten naar het begin van het pad).
We komen de groep bejaarden tegen die als alternatief voor de Monte Perdido de Brèche gekozen hebben. Een aantal van hen beslist echter al aan de eerste rotspartij al op te geven en terug te keren. Wat zou dat gegeven hebben op de Monte Perdido?
Terwijl we nog even staan te kletsen met de 5 overblijvers die samen met ons de route willen aanvatten over de sneeuwvelden, komen de drie Israëlische “klimmers” die gisteren zo geplaagd waren door de hagel er ook bij. Ze zijn op zoek naar de ijsgrot die ergens boven onze hoofden in de rotsen verborgen moet zitten, maar hebben blijkbaar geen kaart bij en willen even op mijn kaart meekijken… Oriënteren kunnen zij blijkbaar ook niet en mijn tips (de grot ligt nog een heel eind verder weg) slaan ze in de wind, alhoewel ze bevestigd worden door de Franse gids… En terwijl wij allemaal met onze jas of windstopper, muts en handschoenen rondlopen, lopen zij nog in hun doorweekt T-shirtje van gisteren rond. Hopelijk zijn ze nog veilig in hun grot en terug in Torla geraakt. Lijkt me al moeilijk mét kaart, maar zonder kaart en deftige kledij??
Met 7 vertrekken we over de rotsen en sneeuwvelden en na een machtige maar technisch soms wat moeilijke route (stijl sneeuwveld, de ketting om ons tegen de wand geplakt te houden, één maal zelfs de rugzakken moeten doorgeven door een hoge afdaling van een rots) komen we boven in de Brèche de Roland aan.
Helaas pindakaas, het fantastische zicht dat ons beloofd was is er helemaal niet. Langs de Spaanse kant valt het nog mee ondanks de zware bewolking, maar vanuit Frankrijk komt koude en natte mist ons op de harde wind tegemoet… Geen zicht dus en het beklimmen van de Taillon lijkt al helemaal niet meer aan de orde. Na een snel afscheid van onze Franse compagnons, die terugkeren naar Refuge de Goriz, zakken we in de mist via de “Glacier de Roland” (pad in de sneeuw dat geen moeilijkheden oplevert) en een route in een puinhelling onder de Glacier du Taillon naar de Refuge des Sarradets. Gelukkig was de route heel eenvoudig te vinden want oriënteren was niet mogelijk in de mist… Klein berekend risicootje genomen…
Middagmaal om 13u30 in de nog akelig lege hut met warme soep in het gezelschap van een Duits koppel dat ook vanuit Goriz kwam. De namiddag spenderen we aan rusten, kaarten, foto’s maken van de Brèche de Roland en de Cirque de Gavarnie want rond 16u was de mist volledig verdwenen. ’s Avonds eten we gezellig een lekkere maaltijd in de uiteindelijk toch volgelopen hut. Daarna nog even overleggen met de huttenwaard (Guide de Haute Montagne) over de route voor morgen. Op de IGN-kaart staat namelijk een route die als “moeilijk” aangeduid is. Op de Spaanse kaart is het echter niet moeilijker aangeduid. De waard raadt ons aan de route zeker te nemen aangezien het een leuke variant is en we minder mensen zullen tegenkomen. Hij zegt dat wij die zeker aankunnen gezien onze afdaling van gisteren (heeft hij ons door de mist in de gaten gehouden of verwart hij ons met andere mensen?). De route via Les Echelles des Sarradets die in de Cirque de Gavarnie uitkomt, raad hij ons wel af, zeker met iemand die hoogtevrees heeft. Onze Ierse vrienden trouwens niet meer gezien, maar de waard vertelde dat ze een koffietje gedronken hebben deze namiddag (waarschijnlijk toen wij een tukje deden) en toch beslisten om de gemakkelijkste route richting Gavarnie te nemen.
Nog een laatste biertje en onze laatste nacht “op hoogte” wordt ingezet… Het zal weer raar doen om morgen in de “beschaving” aan te komen…

5 juli 2011 - Refuge des Sarradets => Gavarnie
0 hm stijgen – 1074 hm dalen (onze staptijd was 6u).

Na een sober maar deze keer lekker ontbijt herschikken we in de stralende zon op het terras van de hut onze rugzakken. De laatste dag is aangebroken…
We maken nog een foto van de hut en de Brèche in de stralende zon (jammer dat we gisteren geen zo’n schitterend weer hadden toen we boven stonden) en vertrekken richting de Col des Sarradets. We zakken van daar naar de voet van de Glacier Du Taillon. Het hoofdpad lijdt vanaf hier rustig dalend naar de Port de Boucharo. Wij zakken echter zigzag langs het beekje met smeltwater tot we een kleine twee uur later aan de Gave des Tourettes staan, halfweg het pad dat we de eerste dag vanuit Gavarnie naar Port de Boucharo namen. We zien een reddingshelikopter overvliegen en terugkeren, duidelijk zoekend naar slachtoffers. De drie Israëli’s van gisteren toch niet zeker??
We nemen het ons bekende pad en blijven zakken tot aan de Plateau de Bellevue. Daar krijgen we telefoon met slecht nieuws van het thuisfront… Grootmoeder overleden… Wat een omgeving om de eerste shock te verwerken…
Een uurtje later nemen we niet het pad terug naar Gavarnie dat we de eerste dag gebruikten, maar zakken via een andere route naar de Cirque de Gavarnie. We kunnen hier toch niet vier dagen rondgecrosst hebben zonder effectief in de Cirque gestaan te hebben? Wanneer we echter op het “hoofdpad” (of moet ik autostrade zeggen?) van Gavarnie naar de Hotellerie du Cirque aankomen, is de zin plots over. We worden voorbij gehuppeld door jonge kinderen op Crocs en andere plastic sandalen, zwalpende bejaarden kunnen we nog net omzeilen, mokkende pubers met IPods in de oren sloffen achter de ouders aan naar boven,… Een beetje een anticlimax en na een cola in de Hotellerie vertrekken we snel terug langs de “autostrade” naar Gavarnie. Circo De Soaso heeft precies meer indruk gemaakt op ons…
Het weerzien met Sylvie is hartelijk, het pintje op het terras en het bad nadien doen deugd, om nog maar te zwijgen over de lekkere steak in het restaurantje aan de overkant van de weg…

We hebben het gehaald, zonder kleerscheuren en zonder “echtelijke ruzies”!
Een avontuur om nooit meer te vergeten…
Ik kom zeker terug maar dan staan de Monte Perdido en de Taillon zeker op het verlanglijstje!

Alle foto's op http://www.flickr.com/photos/70844339@N07/sets/72157628174151941/

Algemene indruk achteraf

Zalige tocht om er eens kort uit te zijn.
Verschillende mogelijkheden om te verlengen (Monte Perdido, zijsprong naar Torla op de tweede dag,…). Iedere dag biedt een ander landschap en andere uitdagingen. Fysiek moet je wel redelijk in orde zijn, tweede dag zoals hier beschreven is lang (kan gesplitst worden door er een korte dag van te maken en in Torla te overnachten), derde dag iets technischer (steenslag, puinhelling, sneeuwvelden) en moeilijker qua oriëntatie maar als je het in deze volgorde doet heb je tijd genoeg om je stapzekerheid terug te vinden.
Echter niet aan te raden voor mensen die de eerste keer de bergen intrekken of niet gewoon zijn om zelf te oriënteren!

Praktische info

Wij zijn in twee ritten naar Gavarnie gereden. De eerste dag ’s middags vertrokken en overnacht in Tours (F1-hotel), de tweede dag rond 15u in Gavarnie. Zo heb je nog even tijd om de benen te strekken en het commerciële hart van Gavarnie te ontdekken.
Maison Du Parc is geen aanrader, ze weten er niet meer dan de meteo van het internet en staan ook niet te springen om veel uitleg te geven. Je kan er wel interessante boekjes kopen over de fauna en flora van de Pyreneeën. De Gendarmes (zitten op de route richting de Cirque) zijn veel vriendelijker en gedienstiger en overlopen echt je route met je als je dat vraagt en leggen er hun uitgebreide meteo naast!

Hotel Compostelle
Sylvie is de lichtjes gekke eigenares maar heel lief en begaan met "haar" wandelaars. Veilige weide/parking achter het hotel om je wagen achter te laten. In de kelder kan je ook je bagage achterlaten voor je terugkeer. Vraagt een gedetailleerde beschrijving van je route en vraagt om te bellen als je een variant maakt zodat ze het kan in de gaten houden als je niet op tijd terug zou zijn…
Degelijk ontbijt, oude maar nette en leuke kamers. Eten doe je 's avonds in Gavarnie zelf (enkel kamer met ontbijt mogelijk). Leuk en lekker restaurant recht over het hotel. Ligt vlak naast het kerkje met schitterend zicht op de Cirque.
Rue De L’Eglise, Gavarnie - T: 0032 562 92 49 43 – compostelle@gavarnie.comwww.compostellehotel.com.
Wij betaalden €132 voor twee nachten voor twee personen (kamer met ontbijt).

Meson de Bujaruelo (1338m)
Redelijk drukke refuge in het weekend. Bereikbaar per auto dus wordt als uitvalsbasis gebruikt voor weekenduitstapjes en familieweekends. Ontvangst blijft desondanks heel warm en vriendelijk!
Luxekamers per 2 of 4 met aparte douche en WC, kussens en donsdekens met overtrek!
Geen korting met KBF of NKBV-kaart, €39,00 per persoon halfpension voor kamer per twee, €35,00 voor kamer per vier.
Eenvoudig maar lekker en voedzaam eten, trekkerskeuken aanwezig.
Vroeg ontbijten (voor 8u...) moeilijk maar kan wel klaargezet worden in
de trekkerskeuken. Avondmaal is sowieso pas om 20u30.
Picknick en brood kopen voor volgende dag geen probleem.
Spreken eerder gebrekkig Frans en Engels maar doen veel moeite als je zelf geen Spaans kent…
Reserveren lijkt aangewezen maar buiten het weekend wel te wagen zonder.
www.refugiodebujaruelo.com – T: 0034 974 486 412 – info@mesondebujaruelo.com

Refuge de Goriz (2160 m – maximum capaciteit 96 personen – hele jaar open)
Oud, maar volop in renovatie. Noodsanitair in containers buiten (lavabo, douche en WC).
Eten viel redelijk goed mee (minste van de drie hutten) maar wel heel voedzaam. Vriendelijke bediening ondanks de volledig bezette hut en enkele kampeerders rond de hut die door het slechte weer ook binnen kwamen om mee te eten. Engels of Spaans is de voorkeurtaal. Vanaf deze hut kan je onder andere de Monte Perdido of de toppen van de Cirque de Gavarnie beklimmen. Kastjes met sleutel voorhanden om bagage achter te laten. De typische “beddebakken” in drie etages om te slapen, wel met 30 in de kamer.
Enkel kopen van picknick mogelijk en andere kleine boodschappen, brood apart kopen is niet mogelijk!
Mogelijkheid om te bivakkeren en trekkerskeuken aanwezig op einde van de eetzaal.
Tarief was €27 per persoon half pension (korting KBF/NKBV).
Reserveren is noodzakelijk!
T: 0034 974 341 201

Refuge des Sarradets of Refuge du Brèche de Roland (2587m – maximum capaciteit 57 personen – uitgebaat van mei tot eind september – buiten seizoen ombewaakt open voor 30 personen)
Ook een oude maar veel gezelliger hut dan in Goriz. Van op het terras schitterend zicht op de Grande Cascade in de Cirque de Gavarnie en de Brèche de Roland.
Sanitair in de hut, geen douche. Stromend water enkel in de namiddag verzekerd aangezien de aanvoer van de gletsjer komt en ’s nachts kan dichtvriezen. Verzorgde groepskamers van max. 15 personen.
Maaltijden zeer lekker! Ook hier picknick kopen mogelijk, brood apart niet mogelijk.
Mogelijkheid om beklimmingen te doen samen met de waard (bijv. Taillon, Monte Perdido).
Klimwerk mogelijk op de Pic des Sarradets.
Mogelijkheid om te bivakkeren, ook hier trekkerskeuken.
Tarief was €30,70 per persoon in half pension (KBF/NKBV-korting)
Reserveren is noodzakelijk!
T: 0032 683 38 13 24

Meer inspiratie

Landen en gebieden: 

Bergsport: 

Bike explorer

BIKE Explorer, het nieuwe magazine voor de avontuurlijke fietser.

Mee naar het Sarntal

Lees ons nieuwste nummer. Nu te bestellen!

Voor Bergwijzer.nl zoeken wij een enthousiaste stagiair voor de webredactie. 

Lees hier hoe je heerlijk kan nagenieten van de zomer