![Donkere kant. Foto Frank Peters Donkere kant. Foto Frank Peters](https://bergwijzer.nl/sites/default/files/styles/detailpag/public/fp_5d_mg_9699_donkere_kant_lac_du_miage_valle_daosta_italie_0.jpg?itok=a8SV-8oO)
Verhaal achter de foto: De donkere kant van Lac du Miage
Tijdloos geweld, haast angstaanjagend ruig. Aiguilles de Peuterey en gletsjermeer Lac du Miage onder dreigende wolken. Eigenlijk zou de zon hier nooit meer mogen schijnen. OK, tot morgenmiddag dan, maar daarna weer snel een ondoordringbaar wolkendek met kou, wind en neerslachtigheid, dat de onvoorspelbaar scherpe randen van het donkere landschap slijpt, om het maar even poëtisch uit te drukken.
Tekst en foto: Frank Peters
Soms leveren dagen met ‘slecht’ weer mooiere foto’s op dan dagen met een strak blauwe hemel. Strak blauw zou hier de kracht van de formatie breken, maar gelukkig zijn de wolken net zo onherbergzaam als de rotsen, het troebele water, het onder puin verborgen ijs en de donkere toppen. De scherpste heet niet voor niets Aiguille Noire de Peuterey. In dit landschap kan ik alleen maar stil zijn en voelen hoe de elementen alles dat leeft en nietig is intimideren. Toch doe ik een poging het immense landschap klein te krijgen.
Mijn eerste dreigement is de groothoeklens, waardoor ik op een klein vlak toch veel van het landschap vast kan leggen. Door gebruik te maken van de rotsen in de voorgrond en de bergen in de achtergrond ontstaat er diepte in het tweedimensionale beeld. Om de wolken hun dreigende karakter te laten behouden gebruik ik een grijsverloopfilter. Mijn ogen kunnen het contrast tussen wolken en land gemakkelijk aan, maar mijn camera niet. Met het verloopfilter kan ik de contrasten beheersen zodat de foto goed belicht wordt.
In een fractie wordt de indrukwekkende werkelijkheid gereduceerd tot een digitale impressie. Ik ben zeer tevreden, maar het moet voor het landschap haast vernederend zijn te aanschouwen dat het beeldhouwen van eeuwen in nog geen seconde wordt stil gezet, dat het tijdloze geweld vrolijk wordt ingepakt, er voldaan mee wordt weggelopen en vervolgens slechts een schim van de donkere kant schaamteloos publiekelijk wordt gemaakt. Het landschap zou eigenlijk intimiderend moeten blijven, maar moet het nu doen met de impressie van een tevreden fotograaf en dan gaat morgenmiddag ook de zon nog schijnen.
Instellingen: Canon EOS 5D mark II, Canon EF 16-35mm f/2,8L op 16mm, f/16, 1/40 sec., ISO 200, Gitzo statief en balhoofd.
Locatie: , Lac du Miage, Val Veny, Italië
- Bekijk de foto uit dit verhaal in een groot formaat.
- Meer foto's en verhalen van Frank Peters.
- Bekijk deze foto en andere foto's uit deze serie in een groter formaat.
Verhaal achter de foto - december 2012